15/5/2008
Kürt Sorunu Denilen ve Dayatılan Şey
Kürt Sorunu Denilen ve Dayatılan Şey Bugün “Kürt Sorunu” denilen veya dayatılan şeyin ne olduğunu ortaya koyabilmek için öncelikli olarak PKK’nın, nasıl ve ne amaçla kurulduğunu ve bu aşamaya nasıl gelindiğini, kronolojik, sosyolojik ve psikolojik olarak incelemek gerekiyor. Bilindiği gibi, 1970’lerin başında Ankara’da üniversite öğrenimi gören Abdullah Öcalan, ilk olarak sempati duyduğu dinci ve milliyetçi (Türk) akımlara yönelmiş, toplantı ve eylemlerine katılmış, bilahare nasıl oluyorsa tam karşıtı sol gruplar ile ilişkiye geçmiş, sonuçta da 1975 yılı içerisinde bir grup arkadaşıyla birlikte Dikmen’de gerçekleştirilen bir toplantıyla “Apocular” adı verilen örgütünü kurmuştur. Bugün “Kürt Sorunu” denilen veya dayatılan şeyin ne olduğunu ortaya koyabilmek için öncelikli olarak PKK’nın, nasıl ve ne amaçla kurulduğunu ve bu aşamaya nasıl gelindiğini, kronolojik, sosyolojik ve psikolojik olarak incelemek gerekiyor. Bilindiği gibi, 1970’lerin başında Ankara’da üniversite öğrenimi gören Abdullah Öcalan, ilk olarak sempati duyduğu dinci ve milliyetçi (Türk) akımlara yönelmiş, toplantı ve eylemlerine katılmış, bilahare nasıl oluyorsa tam karşıtı sol gruplar ile ilişkiye geçmiş, sonuçta da 1975 yılı içerisinde bir grup arkadaşıyla birlikte Dikmen’de gerçekleştirilen bir toplantıyla “Apocular” adı verilen örgütünü kurmuştur. Marksist ve Leninist ideolojiyi temel alarak, “Özgür ve Komünist Kürdistan” hedefi ile Doğu ve Güneydoğu bölgelerimizde faaliyetlerine başlayan “Apocular” örgütü, örgüt içerisinde “Apocular” ismine karşı oluşan muhalefetin giderek artması neticesinde Kürdistan İşçi Partisi (PKK) ismini almış, 1985 yılı itibariyle bölgede gerçekleştirdikleri son derece kanlı katliamlarla da ismini duyurmaya başlamıştır. Köy baskınları gerçekleştiren, kundaktaki bebekleri dahi acımasızca öldüren, terörist eleman temini anlamında zavallı Kürt gençlerini zorla dağa kaldıran örgüt, bölge insanı tarafından “Öcü” olarak görülmüş, uzunca bir süre korku ile karışık örgüte karşı yoğun bir kin duyulmuştur. Ancak, zaman içerisinde, güvenlik güçleri ile girilen çatışmalarda ölen örgüt mensuplarının cenazelerinin köylere getirilerek defnedilmesi, bölge halkınca örgüte karşı duyulan kini başlangıçta arttırsa da, sonuçta çocuklarının Türk askeri tarafından çıkan çatışmalarda öldürülmüş olması, Devlete bağlılık anlamındaki tavrın az da olsa değişmesine sebebiyet vermiştir. Ayrıca, zorla kaçırılan gençlerin, siyasi bir eğitim verilmesiyle kafalarının yıkanarak, örgüt tarafından planlı bir biçimde kendi köylerine sıklıkla gönderilmesi, örgüt yanlısı ve devlet aleyhtarı propagandaların bilinçli bir şekilde yaptırılması da, bölge insanının örgüte olan yoğun kininin az da olsa zamanla azalmasına yol açmıştır. Başlangıçta, yani 1975 yılı itibariyle “Sosyalist ve bağımsız bir Kürdistan” hedefi ile yola çıkan örgüt, bölge insanının oldukça muhafazakâr yapısı nedeniyle hedefine ulaşamayacağını anlamış, 1990’lı yılların başı itibariyle bu sefer, sadece “Kürt Kimliği” üzerinden siyaset yaparak “Özgür ve bağımsız bir Kürdistan” söylemini gündeme yerleştirmeye çalışmıştır. Bu süreç ve hedef, Apo’nun yakalandığı 1999’a kadar devam etmiş, başlayan İmralı süreci ile birlikte, örgütün, daha doğrusu Apo’nun siyasi sözcüleri tarafından, “Kürt kimliği ve kültürünün tanınması, barış, demokrasi, insan hakları” gibi sözde masum isteklerin gündemleştirilmeye çalışıldığı yeni bir sürece girilmiştir. Sürekli değişen bu süreçte son olarak, “üniter devlet yapısı içinde demokratik bir Türkiye, demokratik özerk bir idari yapı ve Kürt kimliği, kültürü ve ana dilinin anayasal güvenceye alınması” talepleri öne sürülmeye başlanmıştır. Son sürecin diğerlerine göre tek ve en önemli farkı, “Kürdistan ve bağımsızlık” gibi ifadelere yer verilmemiş olmasındadır. Apo’nun sözcüleri, buna özellikle dikkat çekerek, “Biz, Türkiye’nin parçalanmasını istemiyoruz, ayrı bir Kürdistan istemiyoruz”u sürekli dillendirmeye çalışıyorlar. Özetleyelim; önce “Marksist ve Leninist Apocular ve Sosyalist bir Kürdistan”, sonra “Marksist ve Leninist PKK ve Sosyalist bir Kürdistan” daha sonra “Etnik milliyetçi Bağımsız bir Kürdistan” ve nihayet “Üniter devlet yapısı içinde demokratik bir Türkiye ve demokratik özerk bir idari yapı” Devam edelim; önce “Apocular”, sonra “PKK”, daha sonra “KADEK” ve nihayet “KONGRA-GEL” . Görüldüğü gibi, temelinde, hedefinde ve stratejisinde belli aralıklarla sürekli değişkenlik gösteren bir örgüt, siyasi manevraları doğrultusunda isim değişikliğine dahi zaman zaman gidiyor, bu sayede de muhtemelen izini kaybettirmeye veya hedef şaşırtmaya gayret sarf ediyor!!! Dikkat edilirse, en başlangıcından Apo’nun yakalanışına kadar geçen 24 yıllık süreç içerisinde, bir kez olsun “Kürt kimliği ve kültürünün tanınarak, anayasal güvenceye kavuşturulması ve anadilde eğitim hakkı” gibi masum gösterilmeye çalışılan istekler hiç görülmüyor, duyulmuyor. Peki, Apo’nun yakalandığı 1999 yılından buyana geçen 9 yıllık bir süreç içerisinde, sürekli dillendirdikleri ve sözde verilmediğini düşündükleri özellikle “anadil” konusunda gerçekten çok mu samimiler? Eğer samimilerse, Şam’da krallar gibi uzunca bir süre saltanat hayatı yaşamış olan lider Öcalan’ın, oldukça geniş bir zaman ve fırsata sahipken, bilmediği anadili Kürtçeyi, birkaç basit kelime dışında öğrenmemiş olması nasıl açıklanabilir!!!
